Det store snøfallet gjorde at eg på veg til jobben i dag måtte vade gjennom store mengder snø. På fortauet om lag halvvegs såg eg ein mann som stod og måka, og kven andre var det enn filosofen Arild Haaland? Ingen! Det var nemleg akkurat han som stod der og skufla. Kven snakkar vi om? Mellom anna om mannen som på førtitalet gjorde slikt inntrykk på NHH-studenten Agnar Mykle på eit møte i Studentersamfunnet at han fekk eit eige kapittel i Sangen om den røde rubin (titulert "Må man elske for å elske?"). Og der stod han, bøygd over snøskufla, seksti år seinare. Då eg kom forbi tok han ei lita pause, lente seg på skaftet. Eg vinka og sa hei. Han smilte breitt med sparsam tanngard og vinka lystig tilbake.